در این پژوهش نقش دانه بندی آرد سویا و اسیدیته چسب حاصل از آرد سویا بر چسبندگی چسب حاصل از آن مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور ذرات آرد سویا در سه سطح با اندازه های مش 60، 100 و 140 الک شدند. برای دست یابی به اسیدیته های گوناگون چسب سویا از هیدروکسید سدیم و اسید سولفوریک استفاده گردید. نتایج نشان دادند که دانه بندی ذرات آرد سویا بر مقاومت برشی تخته لایه موثر است. با کوچک تر شدن اندازه ذرات آرد سویا، مقاومت برشی نیز افزایش یافت. به نحوی که تخته لایه های ساخته شده با چسب سویا با ذرات آرد اندازه مش 140 نسبت به نمونه های دیگر از مقاومت برشی بالاتری برخوردار بودند. همچنین افزایش اسیدیته چسب آرد سویا با هیدروکسید سدیم سبب افزایش مقاومت برشی تخته لایه ها گردید. تخته لایه های ساخته شده با چسب سویا در مقایسه با تخته های ساخته شده با چسب اوره فرم آلدهید، از مقاومت برشی کمتری برخوردار بودند، ولی در مقایسه با استاندارد  EN-314مورد تایید قرار گرفتند.

در این پژوهش چسب آرد سویا- تانن بطور موفقیت آمیزی در ساخت تخته خرده چوب مورد استفاده قرار گرفت. برای اصلاح ویژگی های چسب سویا از دو نوع تانن متفاوت میموزا (تانن متراکم) و شاه بلوط (هیدرولیز شدنی) استفاده شد. برای این منظور هریک از تانن ها در مقادیر 5، 10 و 15 درصد بر اساس وزن خشک آرد سویا به چسب سویا افزوده شدند و از تسریع کننده گلی اکسال برای تحریک واکنش پذیری تانن ها استفاده شد. چسب سویا-تانن آماده باخرده چوب های صنعتی در ساخته تخته با ابعاد 14 (ضخامت) ´300 (عرض) ´350 (طول) میلی متر مکعب با دانسیته ظاهری 0.7 گرم بر سانتی مترمکعب استفاده شد. نتایج آزمون گرانروی نشان داد که افزودن هریک از تانن ها سبب کاهش محسوس گرانروی چسب سویا می شود. نتایج آزمون ترمومکانیکی چسب ها نیز نشان داند که تانن شاه بلوط در ترکیب چسب سویای مورد استفاده در این تحقیق عملکرد بهتری در ارتقاء رفتار چسبی چسب سویا داشت. هم چنین کاربرد تانن ها در ترکیب چسب سویا سبب افزایش چسبندگی داخلی ویژگی های خمشی تخته خرده چوب های ساخته شده گردید.

هدف از انجام این تحقیق بررسی قابلیت استفاده از ساقه سویا به عنوان ماده لیگنوسلولزی جایگزین چوب در تولید تخته خرده چوب بود. لذا در این تحقیق از ساقه سویا در 4 سطح 25، 50، 75 و 100 درصد وزنی، زمان پرس در 3 سطح 5، 6 و 7 دقیقه و مقدار چسب مصرفی در 3 سطح 8، 10 و 12 درصد به عنوان عوامل متغیر استفاده شد. نتایج نشان داد که ویژگی های خمشی MOR) و (MOE با افزایش مقدار ساقه سویا در ترکیب تخته نهایی بهبود و چسبندگی داخلی کاهش یافت، ولی مقدار جذب آب و واکشیدگی ضخامت پس از 2 و 24 ساعت غوطه وری افزایش یافت. تمام ویژگی های مکانیکی و فیزیکی شامل ویژگی های خمشی، چسبندگی داخلی، جذب آب و واکشیدگی ضخامت پس از 2 و 24 ساعت غوطه وری با افزایش مقدار چسب و زمان پرس بهبود یافت. نتایج در نهایت نشان داد که ساقه سویا ماده مناسبی جهت تولید تخته خرده چوب می باشد.

با توجه به مشکلات زیست محیطی انتشار فرمالدهید و قوانین محدودکننده سازمان های نظارتی، امروزه جوامع علمی و صنعتی در دنیا استفاده از چسب های بدون فرمالدهید را به عنوان یک راهکار جایگزین برای چسب های متداول در تولید فرآورده های چوبی موردتوجه قرار داده اند. این تحقیق نیز باهدف بررسی استفاده از الیاف حاصل از کارتن کهنه در ساخت تخته فیبر با استفاده از چسب سویا انجام شده است. برای اصلاح چسب سویا از اسید تانیک به عنوان تانن هیدرولیز شدنی استفاده گردید. هم چنین الیاف کارتن کهنه با نسبت های وزنی 0، 25، 50 و 75 درصد وزن خشک الیاف چوبی در ساخت تخته فیبر استفاده شدند. نتایج حاصل از طیف سنجی FTIR نشان دادند که تانن مورداستفاده با اسیدهای آمینه موجود در پروتیین سویا وارد واکنش شده اند و احتمالا پیوندهای کووالانسی برقرار نموده اند. نتایج آزمایش های فیزیکی و مکانیکی تخته فیبرها نیز نشان دادند که ویژگی های موردبررسی در تخته های خام تولیدشده پایین تر از حد استاندارد 5-622 EN هستند. با توجه به اینکه این تخته ها می توانند به صورت روکش شده به عنوان تخته های سبز و بدون انتشار فرمالدهید در مکان های حساس به انتشار گاز فرمالدهید مورداستفاده قرار گیرند، نیاز به بهینه سازی ویژگی های فیزیکی و مکانیکی این نوع از فرآورده های چوبی ضروری است.

هدف این تحقیق، ساخت تخته خرده چوب سبز با چسب طبیعی حاصل از آرد ذرت / آرد کنجاله ی سویا و بررسی خواص فیزیکی و مکانیکی آن در شرایط مختلف پرس برای کاربرد در محیط خشک است. فشار پرس در دو سطح 15 و 17/5 کیلوگرم بر سانتی متر مربع و زمان پرس در سه سطح 600، 660 و 720 ثانیه به عنوان عوامل متغیر چسب حاصل در نظر گرفته شد. برای ساخت چسب، آرد ذرت / آرد کنجاله ی سویا با نسبت برابر با آب مخلوط و به منظور کاهش گرانروی و افزایش خاصیت چسبندگی، به ترتیب اسید سولفوریک و هیدروکسید سدیم به ترکیب چسب افزوده شد. سپس خرده چوب ها با چسب آماده شده به میزان 15 درصد وزن خشک خرده چوب، چسب زنی و در دمای 190 درجه ی سانتی گراد پرس شدند. نمونه ها برای اجرای آزمایش های فیزیکی و مکانیکی براساس استانداردهای اروپایی تهیه شدند. نتایج نشان داد که ویژگی های خمشی و چسبندگی داخلی با افزایش زمان پرس تا 660 ثانیه افزایش یافت، به طوری که بیشترین چسبندگی داخلی با مقدار 0/5 مگاپاسکال در تخته حاصل تحت فشار پرس 17/5 کیلوگرم بر سانتی متر مربع و زمان پرس 660 ثانیه بود. همچنین مقدار جذب آب و واکشیدگی ضخامت نمونه ها پس از 2 و 24 ساعت غوطه وری با افزایش زمان پرس تا 660 ثانیه کاهش یافت. از این رو این چسب می تواند به عنوان جایگزین مناسبی برای چسب اوره فرمالدهید که دارای خطر انتشار گاز فرمالدهید در مکان های داخلی است، مطرح باشد.

در این تحقیق، تأثیر افزودن آرد سویا به چسب اوره فرم آلدهید بر ویژگی های فیزیکی، مکانیکی و میزان انتشار فرم-آلدهید در تخته لایه مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور، ابتدا آرد سویا در سه سطح 5، 10 و 15 درصد (بر اساس وزن خشک چسب اوره فرم آلدهید) با چسب اوره فرم آلدهید مخلوط و تخته سه لایه ناهمسو از لایه های گونه صنوبر ساخته شد. ویژگی های تخته های تولید شده از جمله انتشار فرم آلدهید مطابق استاندارد EN-717-3، مقاومت برشی بر اساس استاندارد EN-314 و جذب آب و واکشیدگی ضخامت بر اساس استاندارد EN-317 اندازه گیری شدند. نتایج نشان داد که افزایش آرد سویا تا سطح 15 درصد سبب کاهش 34/29 درصدی میزان انتشار فرم آلدهید گردید. هم چنین افزایش سطح آرد سویا به چسب اوره فرم آلدهید تا سطح 15 درصد سبب افزایش میزان مقاومت برشی نمونه ها گردیده است. به علاوه، آزمون مقاومت به لایه شدن هم مطابق استاندارد ANSI/HPV-HP1 نتایج قابل قبولی (از نظر امکان استفاده از فرآورده در مکان های درون و برون ساختمانی) نشان داد. نتایج آزمون جذب آب و واکشیدگی ضخامت 2 و 24 ساعت نیز نشان داد که افزودن آرد سویا سبب افزایش اندک میزان جذب آب و واکشیدگی ضخامت می گردد. به-طوریکه بیشترین میزان جذب آب و مربوط به افزودن آرد سویا به چسب اوره فرم آلدهید در سطح 10 بوده است، درحالی که واکشیدگی ضخامت نمونه ها از نظر آماری در همه سطوح آرد سویا در یک گروه نسبت به نمونه شاهد قرار گرفتند و با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشتند. درحالی که واکشیدگی ضخامت نمونه ها از نظر آماری در همه سطوح آرد سویا در یک گروه نسبت به نمونه شاهد قرار گرفتند و با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشتند.

چسب های جراحی از جمله بیومتریال های جدید هستند و هنوز جای پیشرفت زیادی دارند. یک چسب بافتی خوب باید علاوه بر عملکرد عالی، خواص بالینی قابل قبولی نیز داشته باشد. چسب های پزشکی به چسب های بافت نرم، سخت، سامانه های رهایش دارو و چسب های زیستی تقسیم می شوند. خواص ویسکوالاستیک, قابلیت خیس کنندگی چسب و غلظت آن را روی پوست مشخص می کند. چسب های بافت نرم به دو گروه چسب های پوست و چسب های اندام های داخلی تقسیم می شوند. چسب های اندام های داخلی شامل سیانوآکریلات ها و فیبرین هستند. چسب های فیبرین از مرحله آخر مکانیزم انعقاد خون تقلید کرده و شامل دو جزء اصلی فیبرینوژن و ترومبین هستند. از خصوصیات بارز چسب های سیانوآکریلات می توان به عدم نیاز به کاتالیزور، سرعت پلیمریزاسیون بالا و ایجاد اتصال قوی اشاره نمود. چسب های سیانوآکریلات قابلیت عمل به عنوان سد میکروبی را نیز دارند. یک چسب سیانو آکریلات پزشکی ایده آل باید دارای زنجیره بلند، تافنس مناسب و زیست سازگاری بالا باشد. از برندهای تجاری / پزشکی این چسب ها می توان به Dermabond و Indermil اشاره نمود. این مقاله به معرفی، مکانیزم عمل و آخرین پیشرفت ها در زمینه چسب های جراحی بافت های داخلی می پردازد.

فرضیه: چسب های درزگیر بر پایه پلیمر سیلانی اصلاح شده، به دلیل کاربردهای مختلف و قابلیت مطلوب، سهم عمده ای از بازار مصرف را به خود اختصاص داده اند. روش ها به منظور تعیین پارامترهای بهینه فراوری، مراحل مختلف عمل آوری سطح زیرایند آلومینیمی شامل چربی زدایی، سمباده زنی و اعمال آستری بررسی شد. در این راستا، عملکرد چهار نوع چربی زدا و دو نوع آستری پایه سیلانی ارزیابی شدند. همچنین، ضخامت بهینه لایه چسب برای دست یابی به حداکثر استحکام اتصالات چسبی تعیین شد. اثر نوع محلول چربی زدا و آسترهای پایه سیلانی بر استحکام چسبندگی چسب درزگیر، با آزمون استحکام برشی هم پوشان ارزیابی شد. اثر ضخامت لایه چسب بر استحکام چسبندگی و چقرمگی شکست با آزمون های استحکام برشی هم پوشان و استحکام گسستگی بررسی شد. یافته ها ضخامت بهینه لایه چسب، بر اساس نتایج استحکام برشی 0. 5mm و بر اساس نتایج چقرمگی شکست 1. 25mm تعیین شد. کاهش استحکام اتصال چسبی در ضخامت های بیشتر را می توان به حبس حباب هوا در لایه چسب و اثر کمتر زیرایند نسبت داد. همچنین، حداقل الزامات عمل آوری سطح آلومینیم، چربی زدایی و سمباده زنی سطح تعیین شد که موجب تغییر نوع شکست از چسبی به هم چسبی شد. به کارگیری دو نوع آستری سیلانی دارای گروه اپوکسی، گلیسیدوکسی پروپیل تری متوکسی سیلان، (GPS) و گروه آمین، تری اتوکسی سیلیل پروپیل آمین (APS)، بر بهبود دوام اتصال چسبی، حتی پس از گذشت 2500h پیرسازی چرخه ای موثر شناخته شد

سیستم های دارو سازی مخاط چسب به علت توانایی چسبیدن و باقی ماندن بر سطوح مخاطی و آزاد سازی آهسته داروی موجود در خود، به عنوان اشکال دارویی نوین مطرح شده اند. یکی از اشکال دارویی مخاط چسب که مطالعات محدودی بر روی آنها انجام شده، ژل های دهانی هستند که می توانند خصوصا برای درمان بیماری های موضعی دهان نظیر آفت بسیار مفید واقع شوند. لذا هدف از انجام این تحقیق بررسی مواد مخاط چسب مختلف جهت تهیه ژل و سنجش کارآیی آنها در شرایط in vitro بود . بدین منظور با استفاده از پلیمرهای مختلف شامل کربوپل ها، مشتقات سلولزی و چندین پلیمر طبیعی، ژل های آبی تهیه شدند. در تهیه ژل ها سعی شد که قوام ظاهری آنها در حد یکسانی باشد. پس از تهیه ژل ها و بررسی خواص ظاهری و یکنواختی آنها، مشخص شد که ژل های حاصله از کربوپل ها مناسب تر از سایر ژل های تهیه شده بودند. سپس قدرت و مدت زمان مخاط چسبی ژل های تهیه شده در شرایط in vitro به روده موش صحرایی (rat)، به عنوان غشاء مخاطی مدل، در محیط بافر فسفات PH=6.8 و دمای 37ºC بررسی شد. نتایج حاصله نشان داد که بیشترین قدرت مخاط چسبی مربوط به ژل های حاصله از کربوپل ها می باشد، خصوصا کربوپل های934P (C934) و974P (C974) . در میان سایر پلی مرهای بررسی شده تنها سدیم کربوکسی متیل سلولز از قدرت مخاط چسبی نسبتا مناسبی ولی به مراتب کمتر از ژل های حاصله ازC974 و C934 ، برخوردار بود. با انجام آزمون مدت زمان مخاط چسبی بر روی ژل های تهیه شده، مشخص شد که ژل های حاصله از پلیمر هیدروکسی پروپیل سلولز که از قدرت مخاط چسبی پایینی برخوردار بودند، برای مدت زمانی بیشتر از ژل های حاصله از C934 و C974 در تماس با مخاط باقی ماندند.این یافته اهمیت انجام این آزمون را در کنار آزمون تعیین قدرت مخاط چسبی، جهت انتخاب مطلوبترین فرمولاسیون مخاط چسب نشان می دهد. در نهایت ژل های حاصله از C934 و C974 که از نظر خواص ظاهری، قدرت مخاط چسبی و مدت زمان باقی ماندن بر روی مخاط در حد مطلوبی بودند، به عنوان پایه های منتخب جهت تهیه ژل دهانی مخاط چسب برگزیده شدند.